"Σήμερα συμπληρώνονται δύο χρόνια από την απώλεια του πατέρα μου"

 

Ανάρτηση Νάγιας Γρηγοράκου 

Σήμερα συμπληρώνονται δύο χρόνια από την απώλεια του πατέρα μου.

Μακάρι να μην έφευγε - έφυγε τουλάχιστον όπως ήθελε. 

Δυναμικός, δραστήριος, αγέρωχος. Έτσι τον θυμάμαι. Έτσι ήταν την τελευταία φορά που τον είδα.

Παραμένει ζωντανός στη μνήμη μου - παραμένει ζωντανός στην καρδιά των συγγενών του, των φίλων του, των ασθενών του.

Κάθε μέρα κάποιος θα μου μιλήσει για εκείνον. Θα μου πει πως ήξερε τον πατέρα μου, πως τον εκτιμούσε, πως τον είχε βοηθήσει, πως τον είχε γιατρέψει, πως είχε σώσει το παιδί του. 

Σπάνια τον βλέπω στον ύπνο μου.  Και όταν τον βλέπω είναι φευγαλέο, ανταλλάσσουμε απλά μια κουβέντα. Με ρωτάει πάντα  εκείνος πρώτος πώς τα πάω, αν είμαι καλά.

Φευγαλέα «τα είπαμε» και την προηγούμενη εβδομάδα. 

Την ημέρα ορκωμοσίας της Μαρκέλλας. Δεν ήταν τυχαία η μέρα που διάλεξε. Πόσο θα χαιρόταν που η Μαρκέλλα, το μικρό μας, πήρε το διδακτορικό της! 

Μου λείπει ο πατέρας μου. 

Μου λείπει η άποψή του, η συμβουλή του, η ενέργειά του. 

Ξέρω όμως πως ο Λεωνίδας Γρηγοράκος, ο πατέρας μου, μπορεί να μην είναι μαζί μας, αλλά ακόμα και από εκεί ψηλά μας βοηθάει όλους - τη μαμά μου, τη Μαρκέλλα, εμένα και όλη τη Λακωνία.