Πολιτική Προστασία Δήμου Σπάρτης
Κοκκινόραχη: Όταν η «βολή» βαφτίζεται δικαίωμα και ο κίνδυνος γίνεται κανονικότητα. Δίπλα ακριβώς από το χωριό, σε ένα σημείο που θα έπρεπε να ανασαίνει φύση και ασφάλεια, έχει στηθεί ξανά το ίδιο έργο ντροπής. Ένας χώρος που είχε καθαριστεί πλήρως από τον Δήμο πριν από την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου, μετατράπηκε ξανά σε παράνομη χωματερή γεμάτη από κάθε λογής απορρίμματα – από παλιά παντζούρια, ξύλα και έπιπλα μέχρι ό,τι άλλο θεώρησε κάποιος ότι δεν του χρειάζεται πια και ότι ο τόπος δίπλα στο σπίτι του είναι κάδος ανακύκλωσης και λήθης. Και σαν να μην έφτανε η ρύπανση, η υποβάθμιση του περιβάλλοντος και η υγειονομική και περιβαλλοντική βόμβα δίπλα στον οικισμό, σήμερα γράφτηκε το επόμενο επεισόδιο: κάποιος πήγε και έβαλε φωτιά. Όχι από ατύχημα, όχι από ανάγκη — για να κάψει τα σκουπίδια, για να «αδειάσει» ο χώρος ώστε αύριο να χωρέσουν τα επόμενα.Πυκνοί καπνοί, φλόγες δίπλα σε ξερά χόρτα, δέντρα και καλλιέργειες, και στο βάθος ο κίνδυνος μιας πυρκαγιάς που δεν ρωτάει ποιος έβαλε το σπίρτο. Σήμερα κινητοποιήθηκαν δυνάμεις της Πυροσβεστικής και της Πολιτικής Προστασίας οχήματα, προσωπικό και δημοτικά μηχανήματα, σπαταλώντας πολύτιμους πόρους, χρόνο και δυνάμεις που θα έπρεπε να διατίθενται στην πρόληψη και στην πραγματική προστασία του τόπου, όχι στο να ξανακαθαρίζεται ένα σημείο που ο Δήμος είχε ήδη φροντίσει και το οποίο κάποιοι επέλεξαν συνειδητά να ξαναγεμίσουν με ογκώδη. Αυτό που εξοργίζει περισσότερο απ’ όλα είναι η παράλογη νοοτροπία που κρύβεται πίσω από την εικόνα αυτή. Η νοοτροπία του «πετάω ό,τι θέλω όπου με βολεύει, αρκεί να φύγει από τα μάτια μου». Η ίδια νοοτροπία που ακυρώνει στην πράξη κάθε προσπάθεια καθαρισμού και πρόληψης, δημιουργεί τον κίνδυνο φωτιάς και μετά, αν ξεφύγει η κατάσταση, θα βγει να ζητήσει και τα ρέστα: «Γιατί δεν είχε καθαρίσει ο Δήμος;».Είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας να απαιτεί κανείς προστασία όταν ο ίδιος υπονομεύει την ασφάλεια του χωριού του. Η Πολιτική Προστασία, ο Δήμος και η Πυροσβεστική δεν είναι ο καθαριστής της προσωπικής ανευθυνότητας του καθενός, ούτε μπορούν να τρέχουν συνεχώς πίσω από όσους αντιμετωπίζουν τον δημόσιο χώρο σαν ιδιωτική χωματερή. Ο κίνδυνος πυρκαγιάς είναι συνεχώς ορατός. Όταν παίζεις με τη φωτιά δίπλα στο χωριό για να κάνεις χώρο για τα επόμενα απορρίμματα, δεν είσαι απλώς ασυνείδητος — θέτεις σε κίνδυνο περιουσίες, το περιβάλλον και ανθρώπινες ζωές. Ο τόπος μας δεν αντέχει άλλη ανοχή σε πρακτικές που μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω. Η ευθύνη δεν είναι μόνο θεσμική — είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα στάση ζωής και σεβασμού απέναντι στον τόπο που όλοι μοιραζόμαστε. Το προσωπικό της Πολιτικής Προστασίας προστασίας Δήμου Σπάρτης.