Ο Ρήγας στο Προεδρικό Μέγαρο: Μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ
Αν ο Ρήγας Βελεστινλής ανασταινόταν κατά λάθος σήμερα το πρωί και βρισκόταν με κάποιο μαγικό τρόπο στη δεξίωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου, το πιθανότερο είναι πως δεν θα περνούσε καν την πύλη της Ηρώδου Αττικού. Και ευτυχώς για τον ίδιο, δηλαδή, γιατί οι άνδρες της Προεδρικής Φρουράς και οι λοιποί «σκύλακες της εξουσίας» θα τον συλλάμβαναν με την κατηγορία της διατάραξης κοινής ησυχίας, της παράνομης εισόδου και της... υποκίνησης σε στάση.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο Θεός της Ελλάδας, που ως γνωστόν είναι Δεξιός, κρατάει κομποσχοίνι και συχνάζει σε VIP σαλόνια έκανε το θαύμα του και ο Ρήγας έπαιρνε στα χέρια του τη χρυσή, ανάγλυφη πρόσκληση.

Γιατί, λοιπόν, δεν θα τον καλούσαν ποτέ; Και γιατί, αν τον καλούσαν, θα έφευγε με τις κλωτσιές πριν προλάβει να αγγίξει το πρώτο καναπεδάκι με σολομό;

Ο Ρήγας, ο κακομοίρης, είχε στο μυαλό του μια Δημοκρατία οικουμενική, λαϊκή, απελευθερωτική. Στο άρθρο 1 του Συντάγματός του έγραφε ότι η Ελληνική Δημοκρατία περιλαμβάνει στους κόλπους της Έλληνες, Τούρκους, Αλβανούς, Βουλγάρους, Σέρβους, χωρίς καμία θρησκεία ή εθνικότητα να θεωρείται ανώτερη.

Φαντάζεστε αυτή τη δήλωση στα κανάλια των εργολάβων την ώρα του δελτίου των οκτώ;

«Ακραίος διεθνιστής ο Βελεστινλής! Ανθελληνικές δηλώσεις από τον Θεσσαλό γκιουλενοφόρο! Τι λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος;»

Στη σημερινή Ελλάδα της «υπερήφανης» απομόνωσης, της πατριδοκαπηλίας και των VIP διαπιστευτηρίων, ο Ρήγας θα κρινόταν επικίνδυνα «δικαιωματιστής» και «ανθέλληνας». Στο Προεδρικό Μέγαρο, όπου η δημοκρατία γιορτάζεται ως ένα κλειστό κλαμπ απονομής απευθείας αναθέσεων και αλληλοσυγχαρτηρίων, ένας τύπος που μιλάει για αδελφοσύνη των λαών της Βαλκανικής θα κατέστρεφε το savoir-faire των προσκεκλημένων.

Εκεί, στην Ηρώδου Αττικού, η Δημοκρατία μετριέται με το ύφασμα του κοστουμιού. Μπλε-αρζάν, γαλάζιες μεταξωτές γραβάτες, ραμμένα στα μέτρα των «αρχηγίσκων» και των οικονομικών ελίτ που νέμονται το κράτος-φέουδο.

Ο Ρήγας θα εμφανιζόταν με την κάπα του, τα τσαρούχια του και, το χειρότερο απ' όλα, με την «Νέα Πολιτική Διοίκηση» ανά χείρας. Δεν θα είχε μαζί του «υπερήφανη συμβία» με τουαλέτα υψηλής ραπτικής, αλλά τους απλούς ανθρώπους του μόχθου.

Δεν θα χωρούσε ανάμεσα στους διορισμένους δικαστικούς που ξέχασαν τι σημαίνει τριδιάκριση των εξουσιών, ούτε ανάμεσα στους βουλευτές που μετακομίζουν από κόμμα σε κόμμα σαν γυρολόγοι, νοθεύοντας κάθε έννοια λαϊκής βούλησης.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, θα ήταν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Όταν ο Πρόεδρος, η Πρωθυπουργική συνοδεία και οι καναλάρχες θα σήκωναν τα ποτήρια τους με την κλασική αυτοϊκανοποίηση του «όλα βαίνουν καλώς στη χώρα», ο Ρήγας δεν θα μπορούσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Αντί για τους ευγενικούς ψιθύρους για την ανάπτυξη και τους δείκτες της οικονομίας, θα άρχιζε να τραγουδά:

«Ως πότε παλληκάρια, να ζώμεν στα στενά...»

Φρίκη! Οικονομικό έμφραγμα στους παριστάμενους εργολάβους!

Πώς να αντέξει η ελίτ έναν άνθρωπο που θεωρούσε την ελευθερία πράξη και όχι δεξίωση; Πώς να ανεχτεί το κατεστημένο έναν επαναστάτη που δεν εξαγοράζεται με μια θεσμική καρέκλα ή ένα κονδύλιο του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Στην Ελλάδα του σήμερα, όπου ο Πρόεδρος της Βουλής μπερδεύει τα Οθωμανικά μνημείο με τη Βυζαντινή ιστορία και φαντάζεται τον Περικλή να εκφωνεί τον Επιτάφιο στην... Αγία Σοφία, η Ιστορία δεν είναι μάθημα· είναι διακοσμητικό στοιχείο.

Ο Ρήγας Φεραίος δεν θα καλούταν ποτέ στο Προεδρικό Μέγαρο, διότι ο Ρήγας δεν γιόρταζε τη Δημοκρατία των τύπων, αλλά την ελευθερία των ουσιαστικών. Κι αν κατά λάθος έφτανε ως την πόρτα, βλέποντας τις λιμουζίνες των εκατομμυρίων και τα χαμόγελα της υποκρισίας, θα έφτυνε στον κόρφο του, θα τους άφηνε τον Θούριο για διάβασμα και θα έφευγε τρέχοντας για τα βουνά.

Γιατί η αληθινή Δημοκρατία δεν χρειάζεται δεξιώσεις για να υπάρχει. Χρειάζεται συνείδηση, δικαιοσύνη και, κυρίως, τρόμο απέναντι στην Ιστορία, κάτι που η σημερινή μας ελίτ στερείται παντελώς.