"Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη σχεδίων - Είναι το παραγωγικό μοντέλο"

Δήμος Νταλιάνης
Πρωτογενής παραγωγή: Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη σχεδίων. Είναι το παραγωγικό μοντέλο.
Το «Περιφερειακό Σύμφωνο Υπαίθρου 2035» που είναι σε διαβούλευση, περιλαμβάνει διακηρύξεις για τους νέους αγρότες, την πρόσβαση στη γη, την κατοικία, τη γνώση και τη μεταποίηση.
Ωστόσο,υπηρετεί το ίδιο παραγωγικό μοντέλο που δημιούργησε την κρίση της ελληνικής υπαίθρου.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν θα δημιουργηθεί μια Τράπεζα Γης ή αν θα αυξηθούν τα κονδύλια του LEADER.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος ελέγχει τη γη, το νερό, τους σπόρους, τη μεταποίηση και τελικά την αξία της παραγωγής.
Η εμπειρία 45 ετών δείχνει ότι η χρηματοδότηση μέσω Ε.Ε. όχι μόνο δεν ανέκοψε την εγκατάλειψη της υπαίθρου, τη μείωση του αγροτικού εισοδήματος, τη γήρανση του αγροτικού πληθυσμού και τη συγκέντρωση της παραγωγής σε ολοένα λιγότερα χέρια, αλλά επιτάχυνε όλα αυτά.
Η πραγματική ανασυγκρότηση της υπαίθρου δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην πρόσβαση νέων ανθρώπων στη γεωργία. Προϋποθέτει την ανασυγκρότηση ολόκληρου του οικοσυστήματος παραγωγής.
Αυτό σημαίνει:
ολοκληρωμένη διαχείριση των λεκανών απορροής και του νερού,
συλλογική διαχείριση βοσκοτόπων με εφαρμογή κυκλικής βόσκησης,
αγροδασοπονικά συστήματα που συνδυάζουν γεωργία, δάση και κτηνοτροφία,
επανασύνδεση φυτικής και ζωικής παραγωγής ώστε τα θρεπτικά στοιχεία να επιστρέφουν στο έδαφος,
συνεταιριστικές δομές μεταποίησης και εμπορίας που να κρατούν την προστιθέμενη αξία στον παραγωγό και στην τοπική κοινωνία.
Χωρίς αυτές τις αλλαγές, η παραγωγή θα εξακολουθήσει να εξαρτάται από εισαγόμενες ζωοτροφές, χημικές εισροές, ακριβή ενέργεια και πολυεθνικές αλυσίδες εμπορίας.
Το Σύμφωνο μιλά για ανθεκτικότητα απέναντι στην κλιματική κρίση, όμως η πραγματική ανθεκτικότητα δεν χτίζεται μόνο με αποζημιώσεις μετά τις φυσικές καταστροφές. Χτίζεται με εδάφη που συγκρατούν νερό, με βοσκοτόπια που αναγεννώνται, με δάση που διαχειρίζονται ενεργά και με παραγωγικά συστήματα που λειτουργούν κυκλικά.
Η αξιολόγηση της αγροτικής πολιτικής δεν πρέπει να γίνεται με βάση το αν αυξήθηκε το καθαρό εισόδημα του παραγωγού, αν μειώθηκε η εξάρτηση από εξωτερικές εισροές, αν αναγεννήθηκαν τα εδάφη και οι υδάτινοι πόροι και αν η τοπική κοινωνία απέκτησε μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στους φυσικούς της πόρους.
Η ύπαιθρος χρειάζεται μια νέα κοινωνική και οικολογική συμφωνία που θα αντιμετωπίζει τη γη, το νερό, τα δάση και την αγροτική παραγωγή ως κοινά αγαθά και όχι μόνο ως αντικείμενα επενδύσεων και χρηματοδοτικών εργαλείων. Αυτά απαιτούν άλλη πολιτική. Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει σημαντικό ρόλο στην εμπέδωση αυτής της ανάγκης στους κατοίκους και στην υποστήριξη αλλαγής μοντέλου παραγωγής. Ειδικότερα για το Δήμο Ευρώτα απαιτείται πολιτική αλλαγή.