Γράφει ο Νίκος Μάζης για την ιστορία του Φούρνου "ΝΙΚΗΤΕΑ"

 

Κάποια πράγματα μιλούν από μόνα τους...

Η ιστορία της οικογένειας Νικητέα και η παρακαταθήκη της φουρναροσύνης.

Η ιστορία του Φούρνου "ΝΙΚΗΤΕΑ" ξεκινά το 1890, όταν ο παππούς Γιώργος Νικητέας άφησε τη Μεσσηνιακή Μάνη και εγκαταστάθηκε στη Σπάρτη, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για τον ίδιο και την οικογένειά του. Μαζί του έφερε τη γνώση, το μεράκι και την αγάπη για την τέχνη της αρτοποιίας.

Ήξερε μόνο έναν τρόπο να φτιάχνει ψωμί: χρησιμοποιώντας το προζύμι. Για εκείνον, το παραδοσιακό ζύμωμα δεν ήταν απλώς μια τεχνική παραγωγής. Ήταν φιλοσοφία ζωής. Σήμαινε γεύση και άρωμα αυθεντικού ψωμιού, σεβασμό στην παράδοση και αδιαμφισβήτητη ποιότητα.

Παρότι η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο, υπομονή και αφοσίωση, η παράδοση συνεχίζεται αδιάκοπα μέχρι σήμερα. Πέντε γενιές αρτοποιών, εδώ και περισσότερα από 130 χρόνια, ζυμώνουν με το ίδιο πάθος και την ίδια υπευθυνότητα, δίνοντας έμφαση στην ποιότητα, την αξία των αγνών πρώτων υλών και τις αρχές της μεσογειακής διατροφής.

Η αγάπη της οικογένειας Νικητέα για το επάγγελμα αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι ο ιδρυτής της επιχείρησης δεν περιορίστηκε μόνο στην καθημερινή άσκηση της τέχνης του. Μέσα από έγγραφα και αρχεία των αρχών του 20ού αιώνα, διαπιστώνεται η ενεργή συμμετοχή του στα επαγγελματικά σωματεία της εποχής. Το ενδιαφέρον του για την προώθηση και την προάσπιση των συμφερόντων του κλάδου φανερώνει έναν άνθρωπο με βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στο επάγγελμα και τους συναδέλφους του. Από τότε μέχρι σήμερα, η οικογένεια Νικητέα διατηρεί το ίδιο ενδιαφέρον για την εξέλιξη της αρτοποιίας και τη σωστή εκπροσώπηση του επαγγελματικού χώρου.

Σήμερα, η επιχείρηση συνεχίζει και εξελίσσει καθημερινά το όραμα του παππού Γιώργου. 

Ο Φούρνος "ΝΙΚΗΤΕΑΣ" διαθέτει μια σύγχρονη κεντρική μονάδα παραγωγής στην περιοχή  Αφυσσού Σπάρτης, καθώς και τρία σημεία εξυπηρέτησης: δύο στη Σπάρτη και ένα στην ευρύτερη περιοχή των Αμυκλών. Παράλληλα, προσφέρει μια μεγάλη ποικιλία αρτοσκευασμάτων και παραδοσιακών προϊόντων, ικανών να καλύψουν κάθε διατροφική και γευστική προτίμηση, πάντοτε με τη χρήση αγνών και ποιοτικών υλικών.

Ξεχωριστή θέση στην ιστορία και την πορεία της επιχείρησης κατέχουν τα περίφημα παξιμάδια "ΝΙΚΗΤΕΑΣ", τα οποία αποτελούν την «αιχμή του δόρατος» της παραγωγής της. 

Το φημισμένο αυτό προϊόν έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των καταναλωτών και διατίθεται πλέον σε πολλά σημεία πώλησης σε ολόκληρη την Ελλάδα, στην Κύπρο, αλλά και σε άλλες χώρες του εξωτερικού.

Μάλιστα, ένα προσωπικό περιστατικό αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τη διαδρομή αυτών των προϊόντων. Σε ταξίδι μου στην Κύπρο, σε εστιατόριο όπου σερβίρονταν τα παξιμάδια "ΝΙΚΗΤΕΑΣ", το προσωπικό τα παρουσίασε με υπερηφάνεια ως προϊόν προερχόμενο από τη Σπάρτη, χωρίς να γνωρίζει την ιδιαίτερη σχέση του επισκέπτη με τον τόπο καταγωγής τους. Η στιγμή αυτή με γέμισε συγκίνηση και περηφάνια, καθώς ανέδειξε ότι τα προϊόντα ενός συμπατριώτη είχαν καταφέρει να ταξιδέψουν τόσο μακριά, μεταφέροντας μαζί τους την ποιότητα, την παράδοση και την ταυτότητα της Λακωνικής γης.

Για την οικογένεια "Νικητέα", η αρτοποιία δεν αποτελεί απλώς μια επαγγελματική δραστηριότητα. Είναι μια παρακαταθήκη αξιών που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά: σεβασμός στον καταναλωτή, αφοσίωση στην ποιότητα, προσήλωση στην παράδοση και διαρκής εξέλιξη.

Όμως, πίσω από κάθε επιτυχημένη επιχείρηση υπάρχουν οι άνθρωποι που την υπηρέτησαν με συνέπεια, κόπο και αγάπη.

Το επάγγελμα του αρτοποιού είναι ένα από τα πιο απαιτητικά επαγγέλματα. Μια ζωή γεμάτη ξενύχτια, αγωνίες, ευθύνες και σωματική καταπόνηση, αλλά και βαθιά δημιουργία. Και όταν, ύστερα από δεκαετίες επαγγελματικής διαδρομής, έρχεται η ώρα του απολογισμού, βάζεις στη ζυγαριά τα συν και τα πλην, τις επιτυχίες και τις απογοητεύσεις, τους στόχους που πέτυχες και εκείνους που έμειναν ανεκπλήρωτοι.

Τότε είναι που μετράει πραγματικά το αποτέλεσμα.

Έπειτα από σαράντα πέντε χρόνια επαγγελματικής πορείας, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι το μεγαλύτερο κέρδος δεν είναι τίποτε άλλο από τις ανθρώπινες σχέσεις. Και ιδιαίτερα οι συναδελφικές σχέσεις. Όταν καταφέρνεις να περιορίσεις τον ανταγωνισμό μέσα από την αξιοπρέπεια, τον σεβασμό, την ηθική και την ευγενή άμιλλα, τότε έχεις αποκτήσει το πιο πολύτιμο κεφάλαιο: αυτό που αφήνεις ως παρακαταθήκη στους γύρω σου, στους συναδέλφους σου και στην κοινωνία μέσα στην οποία δραστηριοποιήθηκες.

Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι ο αξιόλογος συνάδελφος και συμπολίτης μας, ο Γιώργος Νικητέας.

Με τον Γιώργο δεν μας ενώνει μόνο το ίδιο επάγγελμα. Μας συνδέουν πολλά κοινά στοιχεία, γνωστά και άγνωστα στους περισσότερους. Είμαστε συνομήλικοι. Υπήρξαμε συμμαθητές στο Γυμνάσιο Αρρένων. Ως παιδιά είχαμε τον ίδιο στόχο: να γίνουμε Γυμναστές. Η ζωή, όμως, είχε άλλα σχέδια για εμάς και μας οδήγησε στον δρόμο της φουρναροσύνης, έναν δρόμο δύσκολο αλλά γεμάτο δημιουργία.

Μας ενώνει ακόμη η αγάπη μας για την ίδια ομάδα. Είμαστε Παναθηναϊκοί από τα γεννοφάσκια μας. Σήμερα είμαστε και οι δύο συνταξιούχοι, κουβαλώντας όμως μέσα μας το ίδιο αίμα: το αίμα της φουρναροσύνης.

Μας συνδέει επίσης μια βαθιά και πολυετής φιλία, χτισμένη πάνω στον αμοιβαίο σεβασμό και την εκτίμηση. Μια σχέση που ξεκίνησε από τα παιδικά μας χρόνια και δυνάμωσε μέσα στον χρόνο. Υπήρξε, μάλιστα, ένα περιστατικό της παιδικής μας ηλικίας που, πιστεύω, αποτέλεσε την απαρχή αυτής της ιδιαίτερης ανθρώπινης σχέσης και το οποίο αξίζει να καταγραφεί ως υστερόγραφο αυτής της αφήγησης.

Εμείς, τα φουρναρόπαιδα, «βράζουμε στο ίδιο καζάνι». Έχουμε πολλά κοινά σημεία αναφοράς. Ίσως κανένα άλλο επάγγελμα να μην έχει τόσες ιδιαιτερότητες. Γι' αυτό, όταν το υπηρετείς, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να προχωράς μπροστά, να εξελίσσεσαι και να το παραδίδεις καλύτερο απ' ό,τι το παρέλαβες από τους γονείς σου.

Αυτό ακριβώς πέτυχε ο Γιώργος Νικητέας.

Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στον παραδοσιακό ξυλόφουρνο του πατέρα του. Πήρε το βάπτισμα της τέχνης από μικρό παιδί, αρχικά στη Λυκούργου και αργότερα στη Γκορτσολόγου, στον φημισμένο για το εξαιρετικό του παξιμάδι «Φούρνο του Νικητέα».

Με ευφυΐα, διορατικότητα, επιμονή και ακούραστη εργατικότητα, κατάφερε να μετατρέψει έναν μικρό παραδοσιακό φούρνο σε μία από τις πιο αξιόλογες και δραστήριες επιχειρήσεις της Λακωνίας, αλλά και σε μια επιχείρηση που ξεχωρίζει στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο.

Με την αξιοσύνη του έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα. Και το σημαντικότερο: δημιούργησε μια σπουδαία επαγγελματική παρακαταθήκη, την οποία παρέδωσε στα αγαπημένα του παιδιά, τον Βαγγέλη και την Αγγελική, με την ευχή όλων μας να συνεχίσουν να αναπτύσσουν και να επεκτείνουν αυτό που εκείνος με τόσο κόπο και αφοσίωση έχτισε.

Η "Family Nikiteas" δεν αποτελεί απλώς μια επιχείρηση. Είναι η συνέχεια μιας ιστορίας ανθρώπων που τίμησαν το επάγγελμά τους με ήθος, συνέπεια και σκληρή δουλειά.

Η πορεία του Γιώργου στη φουρναροσύνη δεν αφήνει κανέναν συνάδελφό του αδιάφορο. Τον θαυμάζουμε, είμαστε περήφανοι γι' αυτόν και του ευχόμαστε υγεία, ευτυχία, ευημερία και κάθε καλό που επιθυμεί η καρδιά του.

Ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση ένιωσα όταν το Επιμελητήριο Λακωνίας τον τίμησε, αναγνωρίζοντας την προσφορά του στο επιχειρείν και επιβραβεύοντας με αυτόν τον τρόπο τη σπουδαία επαγγελματική του διαδρομή. Ήταν μια διάκριση απολύτως δίκαιη και αντάξια της προσφοράς του.

Σε προσωπικό επίπεδο, θέλω να του εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Στα χρόνια της συνδικαλιστικής μου δράσης υπήρξαν στιγμές που λύγισα και σκέφτηκα να εγκαταλείψω. Ο Γιώργος στάθηκε δίπλα μου, με ενθάρρυνε, με στήριξε και με έπεισε να συνεχίσω. Και έτσι έγινε. Κατάφερα να διανύσω τριάντα τρία χρόνια συνδικαλιστικής πορείας.

Αγαπητέ μου φίλε Γιώργο, σου εύχομαι ολόψυχα υγεία, μακροζωία και ευτυχία δίπλα στην αγαπημένη σύντροφο της ζωής σου. Να χαίρεσαι την οικογένειά σου και να απολαμβάνεις με γαλήνη και υπερηφάνεια τους καρπούς μιας ζωής γεμάτης δημιουργία και προσφορά.

Γιατί, τελικά, αυτό που μένει δεν είναι μόνο οι επιχειρήσεις που χτίσαμε, αλλά οι άνθρωποι που αγγίξαμε, οι σχέσεις που δημιουργήσαμε και το παράδειγμα που αφήνουμε πίσω μας.

Και εσύ, αγαπητέ Γιώργο, έχεις αφήσει ένα παράδειγμα που αξίζει τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων μας.

Αυτός είναι ο Φούρνος "ΝΙΚΗΤΕΑΣ". Μια οικογενειακή επιχείρηση με βαθιές ρίζες στην ιστορία της Σπάρτης, που συνεχίζει να δημιουργεί με το ίδιο μεράκι από το 1890 μέχρι σήμερα, προσφέροντας καθημερινά προϊόντα που συνδυάζουν την αυθεντική γεύση του χθες με τις απαιτήσεις του σήμερα.

Πάνω απ' όλα, όμως, αποτελεί μια ιστορία ανθρώπων. Μια ιστορία που αποδεικνύει ότι η επιτυχία δεν μετριέται μόνο με αριθμούς και επιχειρηματικά επιτεύγματα, αλλά με το ήθος, την προσφορά και το αποτύπωμα που αφήνει κανείς στις ζωές των άλλων.

Και αυτή είναι, ίσως, η σημαντικότερη παρακαταθήκη της οικογένειας Νικητέα.

Υ. Γ. Η ιστορία που σημάδεψε τη σχέση μου με τον Γιώργο. 

Πολλές φορές περνούσαμε με τη φλορέτα του πατέρα μου από τον φούρνο του Αποστολίδη, στη γωνία των σημερινών Δικαστηρίων, αφού ο πατέρας μου συνδεόταν φιλικά με τον Κώστα Αποστολίδη. (Μέσα της 10ετίας του 60).

Απέναντι, λίγο πιο κάτω επί της Λυκούργου, θυμάμαι ένα παιδάκι με τον πατέρα του να κουβαλούν ξύλα μέσα στον δικό τους φούρνο. Ο καιρός είχε σκοτεινιάσει, έτοιμος για βροχή, και δούλευαν γρήγορα για να προλάβουν.

Ένιωσα την ανάγκη να τρέξω να τους βοηθήσω και το έκανα, επειδή έτσι είχα μάθει να κάνω στον φούρνο του παππού μου, στον Αϊ-Γιάννη.

Αργότερα, στα μαθητικά χρόνια, βρεθήκαμε στα ίδια θρανία του Αρρένων Γυμνασίου Σπάρτης με το συμπαθητικό εκείνο παιδάκι που κουβαλούσε τα ξύλα, τον Γιώργο Νικητέα, και θυμήθηκα τον πατέρα του, τον αείμνηστο Ευάγγελο.

Απόδειξη ότι ο κόσμος είναι μικρός και πως τίποτα δεν πάει χαμένο, όταν βγαίνει αυθόρμητα και αληθινά από την καρδιά.

ΓΙΏΡΓΟ, ΒΑΓΓΈΛΗ, ΑΓΓΕΛΙΚΉ 

ΠΆΝΤΑ ΕΠΙΤΥΧΊΕΣ ΜΕ ΥΓΕΊΑ.