"Κερδίσαμε πολλά στον τόπο μας με την παρουσία του"

 

Ζαχαρίας Καρούνης:

Την περίοδο αυτή δεν αναρτώ τίποτα στη σελίδα μου λόγω του ότι δεν έχω χρόνο. Βρίσκομαι σε εντατικές πρόβες πάνω σε ένα καινούργιο μουσικό έργο που θα τραγουδήσω για την Λυρική σκηνή και κάνει πρεμιέρα στο Βελιγράδι στις 2 Απριλίου.

 Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να προσπεράσω και να μη σταθώ στην εκδημία του παπα – Γεράσιμου, του καλοσυνάτου, του χαμογελαστού, του φιλόξενου, του ανοιχτού σε κάθε πρόκληση, του ανοιχτόμυαλου, του πραγματικά ευσεβή και ουσιαστικού, του καλλικέλαδου, του άξιου Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου.

Θα ταν κάπου στη δεκαετία του ‘90 όταν μας ανακοίνωσαν στην πρωινή προσευχή του Λυκείου των Μολάων, πως ένας ιερέας βρίσκεται στο χώρο και αν θέλαμε, θα μπορούσαμε να εξομολογηθούμε. Για να είμαι ειλικρινής πιο πολύ επέλεξα να πάω επειδή είχα σχέση με τα της εκκλησιάς, ως μικρός ψάλτης παρά γιατί ένιωθα πως κάποια αμαρτία με βάραινε. Σε μια αίθουσα του πρώτου ορόφου λοιπόν του Λυκείου, έγινε η πρώτη συνάντησή μου με τον παπα – Γεράσιμο κατά την οποία μόνο για αμαρτίες δεν είπαμε. Μου έδωσε την αίσθηση πως αυτός, πιο πολύ ήθελε να μάθει από εμένα παρά εγώ να μάθω από αυτόν κάποιο μεγάλο ιερό μυστικό. Πώς περνάω την καθημερινότητά μου; Τι με προβληματίζει; πώς σκέφτομαι τον εαυτό μου μετά από χρόνια; ποια μαθήματα μου αρέσουν; Πώς τα πάω με του γονείς μου, με τα αδέρφια μου; Πώς μου φαίνεται ο ναός; Νιώθω άνετα όταν πηγαίνω στην εκκλησία; Αγαπώ τους συμμαθητές μου; Τους ζηλεύω; Θέλω το καλό τους; Και όλα αυτά με ένα χαμόγελο, με μια αίσθηση πως όλα περνούν στη ζωή; Τίποτα μη σε ξαφνιάζει; Τίποτα μη σε τρομάζει; Είσαι ικανός με τη βοήθεια του Θεού να ξεπεράσεις κάθε εμπόδιο.

Από αυτήν την πρώτη γνωριμία μέχρι σήμερα που τον αποχαιρετώ πέρασαν 34 χρόνια και μέσα σε αυτά τα χρόνια έχω να θυμάμαι συμβουλές πολλές. Τις πιο πολλές όχι με λόγια αλλά με παραδείγματα προσωπικά που έφταναν σε μένα παρατηρώντας τον. Πώς θα σταθείς μέσα στο ναό, στις ακολουθίες, στο αναλόγιο, πως θα ψάλλεις, ποιο είναι το σωστό τυπικό για κάθε περίσταση. Όλα τα γνώριζε καλά. Γι’ αυτό το λόγο αποτέλεσε η παρουσία του στους Μολάους και στα περίχωρα μια ευλογημένη συγκυρία για επανένωση με τη σωστή λειτουργική πράξη. Μάθαμε απο αγρυπνίες, από παννυχίδες, από κατανυκτική και συνάμα μεγαλοπρεπή ψαλμώδηση, Θεέ μου πόσο όμορφη φωνή είχε. Καλά, θα μου πεις, πριν λάθος τα κάνατε; Δεν τα κάναμε λάθος, τα κάναμε σωστά αλλά διαφορετικά. Έφερε άλλον αέρα στην περιοχή, θα τολμήσω να πω, όχι του Αγίου όρους στο οποίο βρέθηκε για 13 χρόνια, όχι των σημαντικών εμπειριών του δίπλα σε εκκλησιαστικούς άνδρες (στα ταξίδια μου στον κόσμο πάντα με ρωτούσαν για τον παπα-Γεράσιμο από Πατριάρχες μέχρι απλοί άνθρωποι), αλλά τον αέρα της μοναδικής του προσωπικότητας. Του ανθρώπου με τον οποίο πέρα από ψεύτικες ευσέβειες μπορούσες να συζητήσεις τα πάντα. Του ανθρώπου που σιωπηλά βρισκόταν δίπλα σε κάθε πρόβλημα.

Αυτός ήταν ο παπα – Γεράσιμος που γνώρισα σε μια αίθουσα του Λυκείου Μολάων και μου μεταμόρφωσε την εξομολόγηση σε συνομιλία που κράτησε 34 χρόνια. Κερδίσαμε πολλά στον τόπο μας με την παρουσία του. Γι’ αυτό ζητώ απ’ τον Θεό να τον πάρει στην αγκαλιά Του να τον αναπαύσει, να τον ξεκουράσει από την ταλαιπωρία των τελευταίων μηνών μετά το ατύχημα και να έχουμε όλοι την ευχή του. Καλή Ανάσταση