Το λογοτεχνικό έργο του Βατικιώτη συγγραφέα Γιώργος Παπαχρήστος, με τίτλο Αυτόν τον κόσμο θέλω, εστιάζει στις εμπειρίες παιδιών που βιώνουν φαινόμενα κοινωνικού διαχωρισμού και αποκλεισμού στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Η ανάγνωση του βιβλίου αναδεικνύει τη συναισθηματική του δύναμη, καθώς αγγίζει σε βάθος τον αναγνώστη και λειτουργεί αφυπνιστικά, προωθώντας τον στοχασμό και την αναζήτηση ενός κόσμου περισσότερο ανθρώπινου και δίκαιου.
Η κριτική προσέγγιση του έργου πραγματοποιείται από την Άννα Βραϊμάκη, φιλόλογο, απόφοιτη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία εργάζεται σε εκπαιδευτικό όμιλο στην Αθήνα και παράλληλα συμμετέχει στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου με τίτλο «Ειδική και Ενιαία Εκπαίδευση». Μέσα από την κριτική της, αναδεικνύεται ο συμπεριληπτικός χαρακτήρας του βιβλίου, το οποίο προσεγγίζει με ευαισθησία και σεβασμό την έννοια της διαφορετικότητας.
Στην κριτική της, η κα Βραϊμάκη εστιάζει στα αναδυόμενα κοινωνικά προβλήματα που παρατηρούνται στον χώρο της εκπαίδευσης, όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός και ο ρατσισμός, με στόχο τον εντοπισμό των παθογενειών του σχολικού περιβάλλοντος, καθώς και την ανάδειξη θεμελιωδών ανθρωπιστικών αξιών, όπως η αγάπη και ο σεβασμός, επιδιώκοντας πρωτίστως την ευαισθητοποίηση του αναγνώστη.
Διαβάστε παρακάτω την κριτική της Άννας Βραϊμάκη
Αθήνα , 26/1/2026
Είναι ευρέως αποδεκτό ότι στη σύγχρονη σχολική και κοινωνική πραγματικότητα παρατηρείται αυξημένος αριθμός παιδιών που έρχονται αντιμέτωπα με φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού, διαχωρισμού και υποτιμητικής μεταχείρισης. Τα φαινόμενα αυτά εκδηλώνονται είτε άμεσα, μέσω λεκτικών επιθέσεων, είτε έμμεσα, και συνδέονται με τη διαφορετική εθνική, πολιτισμική ή κοινωνική καταγωγή των παιδιών, καθώς και με ιδιαίτερα προσωπικά χαρακτηριστικά που ενδέχεται να διαθέτουν.
Στο σχολικό περιβάλλον, τα παιδιά μεταναστευτικής και προσφυγικής προέλευσης συχνά βιώνουν κοινωνικό στιγματισμό τόσο από συνομηλίκους τους όσο και, σε ορισμένες περιπτώσεις, από μέλη του εκπαιδευτικού προσωπικού. Η διαφορετική καταγωγή, οι ατομικές ιδιαιτερότητες και, ειδικότερα για τα παιδιά πρόσφυγες, οι τραυματικές εμπειρίες εκτοπισμού συμβάλλουν στη διαμόρφωση στερεοτυπικών αντιλήψεων, οι οποίες επηρεάζουν αρνητικά την ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη και τη διαδικασία της σχολικής ένταξης.
Το βιβλίο Αυτό τον κόσμο θέλω του Γιώργου Παπαχρήστου αποτελεί ένα λογοτεχνικό έργο με έντονο ανθρωπιστικό χαρακτήρα, το οποίο προσεγγίζει τον σύγχρονο κόσμο μέσα από την παιδική οπτική. Κεντρικοί ήρωες της αφήγησης είναι τρία παιδιά, ο Απόστολος, ο Αντρέι και ο Μίσα, τα οποία προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα και καλούνται να αντιμετωπίσουν σοβαρές κοινωνικές δυσκολίες, όπως ο πόλεμος, καθώς και προσωπικές ανισότητες που επηρεάζουν την καθημερινότητά τους.
Παρά τις διαφορές τους, τα παιδιά αναπτύσσουν μια σταθερή και ουσιαστική φιλία, η οποία λειτουργεί ως μηχανισμός στήριξης σε μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται από αδικία, σκληρότητα και στερεοτυπικές αντιλήψεις. Η αφήγηση του Λάκωνα συγγραφέα διακρίνεται για τη λιτότητα και την ουσιαστικότητά της, ενώ παράλληλα αναδεικνύει θεμελιώδεις αξίες, όπως η αλληλεγγύη, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η αγάπη, ο αλληλοσεβασμός και η σημασία της ανθρώπινης επικοινωνίας.
Μέσα από την αθωότητα των παιδικών χαρακτήρων προβάλλεται το όραμα για έναν κόσμο δικαιότερο, πιο ανθρώπινο και φωτεινό, στοιχείο που επιβεβαιώνει και τον ίδιο τον τίτλο του έργου, ο οποίος εκφράζει την επιθυμία για έναν κόσμο βασισμένο στον σεβασμό και την ελπίδα.
Ιδιαίτερη έμφαση αποδίδεται και στον ρόλο των εκπαιδευτικών, οι οποίοι δεν παρουσιάζονται αποκλειστικά ως φορείς μετάδοσης γνώσεων, αλλά ως πρόσωπα με κοινωνική συνείδηση και παιδαγωγική ευαισθησία. Οι εκπαιδευτικοί του έργου λειτουργούν υποστηρικτικά για τα παιδιά, προσφέροντάς τους αίσθημα ασφάλειας, συναισθηματική στήριξη και ενίσχυση της αυτοεκτίμησής τους, ενώ παράλληλα τους δίνουν τη δυνατότητα να εκφράσουν συναισθήματα και σκέψεις για έναν καλύτερο κόσμο.
Καθίσταται, επομένως, αναγκαία η υιοθέτηση συμπεριληπτικών παιδαγωγικών πρακτικών που προάγουν τη διαπολιτισμική κατανόηση και την αποδοχή της διαφορετικότητας, διασφαλίζοντας ίσες ευκαιρίες μάθησης για όλους τους μαθητές. Μέσα από το έργο αναδεικνύεται ο παιδαγωγικός και κοινωνικός ρόλος των εκπαιδευτικών ως φορέων αξιών και ελπίδας.
Τέλος, αν και το βιβλίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι απευθύνεται κυρίως σε εκπαιδευτικούς και νεαρούς αναγνώστες, το περιεχόμενό του αγγίζει και το ενήλικο κοινό, προσκαλώντας το σε έναν ουσιαστικό επαναπροσδιορισμό του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις παθογένειες του σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος.
.jpg)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου