Η.ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΑΚΟΣ: "9 Δεκεμβρίου – Διεθνής Ημέρα κατά της Διαφθοράς Διαφθορά: Η σιωπηλή κρίση που μας κοστίζει το μέλλον."

 

9 Δεκεμβρίου – Διεθνής Ημέρα κατά της Διαφθοράς

Διαφθορά: Η σιωπηλή κρίση που μας κοστίζει το μέλλον

                             ********

Η 9η Δεκεμβρίου, Διεθνής Ημέρα κατά της Διαφθοράς, δεν είναι μια ακόμη «επέτειος». Είναι ένας καθρέφτης. Κι αυτό που αντικατοπτρίζει για την Ελλάδα δεν είναι κολακευτικό.                                                                                                                       

***

Με βαθμολογία 49/100 και την 24η θέση στην Ε.Ε. στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς, η χώρα παραμένει βυθισμένη σε ένα σύστημα όπου η αδιαφάνεια δεν είναι εξαίρεση—είναι κανόνας.

***

Κάτω από αυτούς τους αριθμούς κρύβεται ένα κόστος που δεν μετριέται μόνο σε δισεκατομμύρια. Κρύβεται η καθημερινότητα ενός κράτους που λειτουργεί με «διόδια»:                                                                                                                              στις πολεοδομίες, στα νοσοκομεία με φακελάκια, στους δήμους με απ΄ευθείας αναθέσεις για τους «ημέτερους», στις εφορίες με ελέγχους που γίνονται πιο «ευέλικτοι» όταν πρέπει.                                                                                                Κρύβεται μια τοξική κουλτούρα που μας μαθαίνει πως ζητήματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα—δικαιοσύνη, ισονομία, αξιοκρατία—είναι διαπραγματεύσιμα.

***

Η πολιτική εξουσία δεν είναι αθώα σε αυτό το οικοδόμημα· συχνά είναι ο αρχιτέκτονάς του. Το έγκλημα των Τεμπών, το σκάνδαλο των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ έδειξε πώς η εξουσία μπορεί να εργαλειοποιήσει τους θεσμούς, να παρακολουθεί, να παρακάμπτει, να ελέγχει. Κι όταν οι έρευνες λιμνάζουν και οι ευθύνες εξαφανίζονται, το μήνυμα είναι σαφές: κάποιοι βρίσκονται πάνω από τον νόμο.

***

Αλλά η πιο επικίνδυνη μορφή διαφθοράς είναι αυτή που έγινε συνήθεια. Το «έλα μωρέ, όλοι έτσι κάνουν». Το «να τελειώνουμε». Η μικρή παρανομία που γίνεται καθημερινό αντανακλαστικό.                                                                                                                            Αυτή διαβρώνει το συλλογικό μας DNA και γεννά την αποδοχή που χρειάζονται τα μεγάλα κυκλώματα για να υπάρχουν. Από εκεί ξεκινάει και εκεί τελειώνει η ανημπόρια.

***

Το πραγματικό δράμα δεν είναι μόνο τα χαμένα δισεκατομμύρια· είναι η χαμένη εμπιστοσύνη. Όταν ο πολίτης πειστεί ότι τίποτα δεν αλλάζει, τότε τίποτα δεν θα αλλάξει.

Και τώρα τι;

Το μέλλον δεν χτίζεται με ευχές. Χτίζεται με αποφάσεις.

Με πλήρη διαφάνεια σε όλα τα δημόσια χρήματα.

Με ισχυρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς που δεν «τρομάζουν» από το πολιτικό κόστος.

Με προστασία για όσους αποκαλύπτουν σκάνδαλα.

Με ψηφιοποίηση διαδικασιών ώστε ο πολίτης να μην χρειάζεται ποτέ να «λαδώσει» για κάτι που δικαιούται.

Με μια κοινωνία που αποφασίζει πως η αξιοπρέπεια δεν αγοράζεται και δεν χαρίζεται.

Η διαφθορά δεν είναι το πεπρωμένο μας. Είναι επιλογή.

Κι όπως κάθε επιλογή, μπορεί να αλλάξει.

Αν το θελήσουμε πραγματικά.